Bir kez daha açtım gözlerimi. Bilmeden istemeden ama bir mucizeye inanırcasına açtım. Senelerce uzaklıktan baktım. Bir yalnızlık, bir bilinmezlik hali vardı öylece uzandığım o yerde. Ağladım, sebebini bilmeden ağladım... Öyle olması gerekiyordu; bir ses vermem, bir nefes üflemem gerekiyordu tanımadığım o insanlara.

Yeniden açtım gözlerimi o zamandan sonra. Bir değil, iki değil, tam üçüncü kez o yalnızlıktan beridir. İlk değil belki ama hep aynı sen vardın bakışlarımda. Yumdum yeniden, bir dua gönderdim sonra da. Hep yanımda olasın, hep aynı şekilde bakasın diye. Şükrettim varlığına. Sanırım yine öyle olması gerekiyordu ki ağladım. Bu kez "sebebim" vardı ama.