meğer...

Bugün can verdim bir şarkıya senin canından.

Hayalinle boyayıp, renklendirdim.

Senin gözlerinle baktım, senin dünyanda yattım kalktım.

Çok özledim.

Tek gün kafi beynimdeki uğultuyla buluşmaya.

Sancılarıma sebep değil hiçbirşey, yalnızca yokluğun...

Ne zaman itiraf ederim bilmiyorum diyordum.

Kendimle konuşmazsam kaçarım diyordum, yalnız kalmıyordum.

Kalabalık caddelerde yürüyor, canlı sokaklara dalıyor, dost muhabbetlerinde arıyordum çaresini.

Kaçılmıyormuş meğer.

Sen yanımdasın diyeymiş kayıtsızlığım.

Gidince ne yapacağımı bilemez hallere düşecekmişim.

Gözlerim kapıda beklerken inandıramamıştım halbuki özlemine.

Şimdi gerçekmiş diyorum.

Usulcacık kıvrılıvermişsin meğer ayakucumdan..

Kalbimin dehlizlerinde kaybolmuşsun.

Çıkmak ister misin diye sormaya korkuyorum, seni ben çağırdım.

Kal istiyorum sonsuza kadar benimle. Sebep olma sancılarıma.

Öyle zaman oluyorki kır geç diyorum tüm zincirlerimi..

Öyle zaman oluyor ve öyle çok özlüyorum ki...

Söyleyemiyorum diyemem, bu benim tercihim sanırım.

İçimden çıkarmaya kıyamıyorum..

Seni sevmeyi tercih ediyorum.

Ne sen bil bunu, ne de ben...