satır arasında...

Yeni filizlenen tüm duygulara set çekiyorum..

Nefret ederken kendimle yüzleşiyorum, kendimden nefret ediyorum.

Kaçarken ayağım takılıyor, yerdeyken suretim karşılıyor sığ bir su birikintisinde. Yeni filizlenen dalları kesiyor, uzayan saçlarıma toka takıyorum.

Rüzgar esmesin, pencereleri kapatıyorum.

Kulağıma çalınan her yeni melodi hiç tanımayacağı birilerinden, hiç tanımadığı yerlerden birşeyler estiriyor rüzgarın yerine, sesini kısıyorum.

Korkuyorum çoğu zaman, yalnızken aklıma zamanın duracağı geliyor.

Kum saatinin devrileceği ve hiçbir zaman ters çevrilemeyeceği.

Hep, o anda, o şekilde ve yalnız kalacağım geliyor aklıma, seni atamıyorum hayatımdan.

Seninle birlikte çözülmelerimin ardı gelmeyecekmiş gibi..

Ama;

Hiç yaşanmamış aşklarımdan bir tohum atıyorum ölene dek.

Her harfinde senden bir parça gizliyorum.

O son gün geldiğinde seni bana getirecek .

Ben ölürken sen doğacaksın.

Nasıl yaşattıysam öyle olacaksın ve nasıl istersen öyle anacaksın beni.

Hayatımın en önemli bölümünü silmeyi göze aldığımda, senin hamuruna bir maya daha çalınmış olacak belki de.

Riya bilmeyeceksin böylece, yaptıklarının bedeli nasıl ölçülür, nasıl ödenir ve kime ödenirmiş anlayacaksın.

Hak neymiş, haklı kimmiş, hak haklının hakkı mıymış sindireceksin...

Çoğu kafanı yoran olayı akışına bırakman gerekecek, senin içindekiler onu çözmeye yetecek..

Sen kötü birinin değilsin ki kötü olasın.

Geldiğin yerlerdeki tüm güzellikler seni sarmış olacak.

Ve senin için de o son gün geldiğinde, ardında bıraktığın ve küllerinden doğmayı bekleyen varis kalacak, sen bana geleceksin..

Kavuştuğumuzda anlaman gereken son şeyi de göreceksin...

Boşa değilmiş diyeceksin,

Hiçbirşey boşa değilmiş..