sevmiş ki hem de ne....

-O..-

Ksıım kısım yanan bir mektup kağıdı... Tek tek uçlarından tutuşup da en ortaya geldiğinde elde küle dönüşen. O kadar kıymetli ki; el, yansa da atamıyor üstünden.. Deli desen değil, delidivane... Bırak desen hayır, berabercesine ve ölümüne...

Sevmiş ki hem de ne.

Yandıkça yanan sevgisinin küllenişini yaşlı bir çift gözle paylaşıyor.... Hayatından birşeylerin çıkışı bu kadar zor mu olmalıydı diye düşünüyor. Neleri atmadı ki boşuna durmasın diye. Şimdi olan da bir temizlik mi bu şekliyle. İçindeki yangın da aslında avcunda yanandan yansıma mı... Gerçek gibi ama ne dese bilinmez...

Sevmiş ki hem de ne...

Her denilenden anlam çıkarıp da birşeylere el attığından beri sevmiş. Yeni birşeyler olmalı dediğinden, cesaretlendirildiğinden, derininde bir yerlere illa ki birşeyler sokuşturulduğundan beri sevmiş..

Sevmiş ki hem de ne...

Şimdi bu ne peki. Neden vazgeçtim diyor ve "ne" den vazgeçtim diyor bu.. Yanmayı bu kadar mı hakediyor... Kendi kendine yansa iyi, yanında neler de götürüyor böyle. Neleri yakıyor... Harlandıkça daha da sıkı tutuyor elleri ve küllendikçe daha destek bir diğeri, dökülmesin diye.. Çünkü sevmiş,

sevmiş ki hem de ne...

Kırsa da dökse de, yansa da küle dönse de, vursa da dökülse de ve sevse de sevmese de........... O yine de.... Sevmiş.....

Sevmiş ki hem de ne!!!