pembe sabun köpükleri

Nefes nefese kalınca, kavuşuyor nefes nefese
Pencereden bakıp da gökyüzüne bembeyaz ufka değdiğinde gözlerim
Yorgunluktan çaresiz nereye gittiğini bilemeyen birşeyler kök salıyor.
Pembe renkli sabun köpükleri dökülüyor yanaklarımdan usulca
Birer birer patlıyorlar sonra dokunmaya kıyamadığım düşlerim.
Hayal oluyorlar, düş oluyorlar, bir geliyorlar bir gidiyorlar...
Yok oluyorlar...
Sabun köpükleri oluyorlar pembe renkli
Penceremden bakıyorum göğe doğru ve uçuyorlar ellerimden
Gittiğin yere geliyorlar peşinden
Birer birer sönüveriyorlar ulaşamadan
Çabalar çaresiz, onlar bitap, ben bitap sensizlikten..
Har vuruyor içeri sığındığımda
Resimler yakıyor odayı, bakışın beni..
Sözlerin....Kimbilir kaç kez yinelediği zihnimin...
Veda busesi tadında yokluğun
Acı ki hem de ne....

Pencereme vuran bir iki takırtı;
Kalbimde hala yerleri var mı diye dönen
Senden vazgeçen pembe renkli sabun köpükleri...