rüzgar...

Rüzgara karşı şarkı söylenmiyormuş bebeğim
Benimkisi ağıttı zaten...
Kırık melodi dilimde, can çekişirken eşlik etti kalbime.
Alsın da seni götürsün diye bu rüzgar,
Açtım ağzımı
Söyledim ne kadar "sen" varsa içten gelen
Ve yumdum gözümü içimden gidişini görmeyeyim diye.
Rüzgara karşı yaktım ağıdımızı.
Bitirdiğin aşkımızın gözyaşlarını savurdum
Yağmurdan yoksun fırtınaya...
Hiç birleşmeyen ellerimiz ayrılıyordu
Ne tuhaf değil mi!
Hüzün dalga dalga sarıyordu
Yavaş yavaş nüfus ediyordu
Her teması biraz daha sancılı
Her seferinde daha can yakıcı...
Yavaşça kayıp gittiğini hayal ediyordum
Gözlerim gidişine kapalı...
Heyhat ki sade hayal...
Uçurup götüremedi seni rüzgar.
Dilimin ucunda kaldın
Her dediğim "sen" oldun.
Nasıl da bağıracaktım oysa yokluğunu
Bitmişliğini.
Ağıt olmayacaktı söylediğim
En güzel şarkıyı haykıracaktım
Sen olmayacaktın hiçbir notasında.
Bağıra bağıra, hıçkıra hıçkıra ağlayacaktım belki
Ama içimden daha fazla sökülecektin...
Olmadı...
Beraber kurduğumuz hayaller gibiymiş bu da
Gerçekleşmesi imkansız bir aldanmaca..
Yokluğuna kapadığım gözlerim
Senliğimde tekrar açılmış.
Anladım...
Rüzgara karşı şarkı söylenmiyormuş sevgilim....




Herşey gelip geçermiş derlerdi inanırdım,
Sustururdum kalbimi aldanırdım.
Birgün geldi yüreğim ne yapsam susmaz oldu,
Aklımda hep sen vardın yüzüm sararıp soldu.
Ne yazık içimde bitmemişsin,
Benden hala geçmemişsin,
Ne yazık ki kendimi kandırdım ben...
Ne yazık gözümden düşmemişsin,
Bende hala ölmemişsin,
Ne yazık ki kendimi uyuttum ben...
Sana aşık deli gönlüm ne yapsam avunmuyor,
Gün senin günün, kör benim gözüm
Kendime yeniliyorum,
Ama seni seviyorum...