sensizlik

Bir garip hüzün çöker insana,

el ayak çekilince
Tek başına kalırsın dünyada,

etraf sessizleşince

İnan bu ev alışamadı

hiçbir zaman sensizliğe
Şimdi sensizlik oturuyor

kalkıp gittiğin yerde

Bir derin korku düşer ruhuma,

duvarlar seslenince
Karanlık oyun oynar aklıma,

gölgeler dans edince

İnan bana alışamadım

hiçbir zaman sensizliğe
Şimdi sensizlik dolaşıyor

çıkıp gittiğin bu evde

Yalnızlığa elbet alışır bedenim
Yalnızlıkla belki de başa çıkabilirim
Çok zor gelse bile yaşar öğrenirim
Sensizlik benim canımı acıtan...