seni ne çok sevdiğimi bir ben bir Allah bilir...
İçi insanın içine bu kadar mı dar gelirmiş..İçimi içimden çıkarıp atasım geliyor bazen.
Günler geçiyor ya hani şuraya yazacak o kadar şeyim olduğunu hissediyorum ki ben bile korkuyorum başlamaktan.. Sana söyleyecek o kadar çok şey biriktirdim ki hangisini söylemeliyim bilmiyorum.. Bunların da ötesinde; söylemeli miyim söylememeli miyim emin değilim..
Sen olmadan geçen dakikalara olan düşmanlığımın göz göre göre alıp başını gitmesine mi yanayım yoksa senle olanların bir çırpıda bitmesine mi...Sana söyleyemeden büyüyen ve içimden hiç göç etmeyen kavimler mi yaksın beni yoksa sana söyleyip de, sonradan üstünü örttüklerim mi...
Neye dem vurayım ki şu kadarcık mekanda kıvranırken..Kimi kime anlatayım şimdi..Sana seni anlatayım desem de duyurabilir miyim bir solukta düşlerimi..Duysan da alınır mısın üstüne.....
Ahh yaa bi bilsem işte..Bir bilsemm...!!!
3 comments:
Beyzacım, sana çok hak veriyorum. Şunu bil ki bende keşke diyorum içimi içimden çıkarıp atabilsem KEŞKE!! Ama beceremiyorum orasıda ayrı...
Sen yine de içinden geçenleri söyle ama hiç bişey içinde o güzel canını sıkma bak ben sıkıyorumda ne oluyo!!!
burda olduğuna çok sevindim gerçekten..ben de senin dediğin gibi takılmamaya çalışıyorum ama bazen hakikaten beceremiyorum..Maskelerle gezeyim diyorsun ama biir süre sonra maskeler de dar geliyo içindekiler de..Bilmiyorum ki nasıl çıkılır işin içinden..
whikery;inan ki insan bazen yaşamaktan kaçamıyor bazı şeyleri.Kader noktası da burda başlıyor zaten.Bir süre sonra sen kendine ve hayatına göre doğru olanı seçtiğinde ise sana kalan yalnızca sevgin,anıların ve dayanılmaz bir yürek acısı oluyor.Beyza;işte bu noktadan sonra da insanın sabrı ve iradesi devreye giriyor...Tabii ne kadar dayanabilirsen...
Post a Comment