ben senden gittimmm..

Kime, ne için, ne zaman, ne sonucu yazıldığını bilmediğim bir yazı..Muhtemelen esmişler yine...

Sırtımı dayadığımda yıkılmayacağını bildiğim birilerinin olması çok güzel..Daha da önemlisi sırtımı rahatça dönebileceğim, arkamdan vurmayacak insanların olması... Güçlü birilerinin...Öyle sağlam hissediyorsun ki kendini, herşeye, herkese kafa tutmaya başlıyorsun..Korkuyla küs yapıyorsun bir süre.O sana hiç uğramıyor, sen de onun yüzünü dahii göremiyorsun..Herşeyden sakınacağını biliyorsun çünkü meleğinin seni..Kim gelirse gelsin o duvarı aşamayacağını, seni incitemeyeceğini, incitenlerin de eninde sonunda o meleğin gazabına uğrayacağını biliyorsun...Acımasız bir düşünce de olsa, incinmek kötü birşey ve bir kez incindiğinde unutması kolay olmuyor...

Öyle gördüm ki seni, öyle hissettim ki hiç devrilmeyecek gibiydin..Dimdik duruyordun karşımda..Güven veriyordun, huzur saçıyordun..Çepeçevre sarmıştın beni bir kale gibi...Öyle olmalıydın da zaten.."Ne olursa olsun ama sana olmasın." dı istediğim..İşte o kale ki dışarıya korku salarken içinde huzur barındırıyordu..Sıcacıktı...Ben onun içindeydim, o benim gözümün gördüğü her yerde..Başka görebileceğim hiçbirşey bırakmamacasına...Kör olurcasına... Herşeyden soyutlanırcasına...Anlayışlıydın sen..Hem de çok...Açık bir kapın olurdu hep anahtarı bana teslim...İçerden dilediğimce çıkabiliyordum ama kimseyi sokmuyorduk mabedime..Cesaret veriyordun..Birşey yapacağımda aklımda sen...Keşke yine yanımda olsan..Keşke yine yaparsın desen...Ellerimi tutsan, gözlerimin içine baksan ve "BEN sana güveniyorum.." desen...Başka kimse güvenmese hatta o andan itibaren..Ama keşke şimdi yine bilsem ki sen hep varsın bir herhangi birşey ötemde...Öyle ihtiyaç duyuyorum ki bazen buna.Hep keşke diyorum o zaman ve neden...Kendim ettim ve sonunda da kendim bulacaktım tabi ki ne bekliyorum ki...Şimdi yoksun ve ben korunağımdan çıkıp çırılçıplak kalmış gibiyim..Ama hala korkmuyorum...Çünkü ben senden gittim...Sen hep benim yanımdaydın..Hala da yanımdasın biliyorum...Madden yok da olsan, sığınağımdan çıkmış da olsam, çırılçıplak da kalsam biliyorum ki benim için dua eden bir meleğim var...Tüm bunlardan sonra mutsuz muyum...Kesinlikle hayır..Sadece biraz suçlu hissediyorum kendimi..Sen bana güvenip de anahtarları teslim ettiğinde hiç gideceğimi düşünmemiştin belki de..Birgün gidip de dönmeyeceğimi..Bunu bile o kadar anlayışla karşıladın ki bir kat daha suçlu hissettim kendimi..Ama biliyordun sebepler olabileceğini...Konuşmadan da anlatabiliyordum sana bazı şeyleri..Sen de hiç sormuyordun, yalnızca anlıyordun... Yaptıklarımdan dolayı pişman olmamayı sen öğrettin bana..Bazen keşke de desem, asla pişmanım demiyorum...Bana bıraktıkların hala benimle...Sen de benimlesin... .... ...
Biliyorum....!!!!......Ama ben sende olamıyorum......